• LOGIN
  • Geen producten in je winkelmand.

Tranen – Chris Franck

Na ons artikel Negen plekken om je kort verhaal in te sturen meldden we dat we ook op Fantasy schrijven korte verhalen wilden plaatsen. Van het commentaar bij deze verhalen, geschreven door ervaren lezers, werkzaam in het uitgeversvak, kunnen alle schrijvers leren. Helemaal onderaan kun je de terugkoppeling downloaden. Ook je verhaal insturen? Mail het via: verhalen {at} fantasy-schrijven.nl. Verhalen mogen maximaal 3.500 woorden bevatten. We ontvangen de verhalen graag in Word, met enkele regelafstand en 12pts lettertype.

 


 

Tranen – Chris Franck

 

“Ooit komt er een Rijk waarin de Heerser bepaalt welke vrouw een man liefheeft. Wie Hij heeft samengevoegd, scheidt nooit. De man houdt van zijn toegewijde vrouw, zoals ook zij van hem houdt. Hij plengt zijn tranen op haar navel als hij met haar één wordt. Van de vrijen van geest die Zijn regels niet eerbiedigen steelt de Heerser het kind. Dat is Zijn recht.”

Citaat uit Geschriften uit Utopia (1839) van de filosoof en schrijver El Notidei

 

Ik vergrendel de deur. Mijn meisje rent de trappen af. Ze lost op in spiralen. Het was een vergissing. Het gebeurde in een vlaag. Passie of onmacht? Ik knoop het zakje tranen dicht. Er mag niets ontsnappen, geen druppel, geen partikel. Ze zullen onze misdaad ontdekken. Hun soldaten zullen ons komen halen: mij en haar. De snuffelaars aan de wanden graaien naar mijn tranen. Hun leren poten ruiken, tasten, gapen en happen. Op zoek naar mijn tranen. Het zakje willen ze. Voor onze meester. Ze planten het vocht in het nest van een van hun vrouwen, de heksen. Het kind groeit onder haar navel, wordt een van hun vreselijke dienaars, zonder mij als vader of mijn meisje als moeder. Ik wil het stoppen. Hun leger gedrochten wordt te groot. Een klap op het gelijkvloers. De deur. Een plaat klettert tegen de muur. Het regent glasscherven. Zes soldaten stormen over de treden, op weg naar mij, de verrader in de waskamer op het twintigste. We hebben hen niet gehoorzaamd.

Een korte gil. Van mijn meisje. De derde verdieping. Ze heeft het niet gehaald. Of toch wel? Ze is erbij. Haar hakken klikken. Veertien voetstappen scheuren tegen 15 treden per 3 seconden naar boven. Nog 100 seconden voordat het vocht waardeloos wordt. 51 seconden voordat ze op het twintigste zijn, 30 seconden om de deur te rammen en dan mijn tranen stelen.

Ventilatoren schreeuwen. Een gevecht van propellers met de hete damp. Ik krabbel recht. Uitdijende kringen in de wandspiegels. Mijn ogen en stilaan mijn gelaat in de zoeker. Het zakje slingert heen en weer voor mijn baard. Een groezelige baard, mijn vader heeft er ook zo een. “Wil je planten, dan heb je een vruchtbare grond en water, véél water, nodig. Jij hebt de tranen, jongen. Zij zorgen voor de grond. De grond is het juiste meisje dat zij op het gepaste moment voor jou uitkiezen.” Zou hij me hebben verraden? Hem hebben ze gedwongen. Hij was gehoorzaam. Volgzaam. Angsthaas. Werd één met het meisje dat ze voor hem hebben uitgekozen, mijn moeder. Het bleef bij die ene kus, zijn tranen op haar navel. Ik kwam tevoorschijn. Ze pruilde en huilde. Elke dag opnieuw. De stilte heeft haar langzaam gewurgd.

Mijn meisje zint hem niet. Hij noemt Ana een sloerie. Een heks, denkt hij. Nonsens! Ze schatert, giert, fietst zonder remmen over de bergpaden. Ze was niet op mijn tranen uit. Het was onze eerste kus. Ik had me de hele nacht in de waskamer schuil gehouden. Klik. De deur ging open. Precies om 06.00, zoals afgesproken. Net nog donker genoeg, uit het zicht van de snuffelaars. Haar in een knotje. Doeken weg, kranen open, haren los. Met een ontblote navel kroop ze naar me toe. Ik was geraakt. Dit kon geen heks zijn. Mijn tranen plonsden op haar navel. Een flinterdun plastic laagje tussen mijn tranen en haar huid, zoals afgesproken. 06.05. De snuffelaars werden wakker. Opgehitst door de tranen sloegen ze met hun grijpers in het wild. Hakken aan. Weggevlucht. Trappen af.

51 seconden later. “De beuk erin!” Binnen zonder kloppen. Zakje in het vizier van de snuffelaars. Elk gat in de waskamer bewaken ze. In de vloer, de wanden en het plafond wriemelen ze. Kleine en grote snuffelaars met vaalbruine grijpers.

Ons plan. Zo hebben we het afgesproken, Ana en ik. Het zakje tranen baadt onder mijn tong. Het andere zakje met water slik ik door. Kokhalzen. Voor de vrijheid. De snuffelaars volgen het prooi op weg naar mijn maag. Het werkt.

Zeven schimmen doemen op vanuit de mist voor het gat. 19 seconden, zoals gepland. Zes soldaten en Ana. Nu lijkt ze op een heks. Misschien was het geen kletspraat van mijn vader. Het is een oude man. Hij weet waarover hij het heeft. De snuffelaars wijzen naar mijn middel. De soldaten richten hun puntige stokken op mijn buik. Op zoek naar de tranen? Mooi niet, het zal jullie nooit lukken, zelfs niet met de hulp van jullie heks.

De snuffelaars ruiken de tranen in mijn mond. Grijpers gericht op mijn bek. Dan toch de strijd verloren? Met beide wijsvingers graaf ik het zakje tranen op vanonder mijn tong en spuug het naar haar toe. Mijn meisje plukt het zakje uit de lucht. Ze lacht. Het is geen heks, pa! De ballerina tippelt door het deurkader naar de trap. 6 seconden. Rake gooi in het oog van de spiraal. Vrije val. Plof. Niveau 0. De teller staat op 0. Ons kind blijft uit hun klauwen. Ik en Ana zijn de winnaars van het spel. We zijn vrij, al is het maar even.

Benieuwd naar de opmerkingen van onze redacteur op dit korte verhaal, dowload dan het Word bestand met opmerkingen en correcties. Wij zijn uiteraard benieuwd in hoeverre jullie het eens zijn met de geleverde feedback! Download het geredigeerde document hier.
27 november 2019

0 reacties op "Tranen - Chris Franck"

Laat een bericht achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 - Fantasy schrijven, onderdeel van Schrijversmarkt.